گالری عکس‌ها

نگاه دو پسر از پشت شیشهٔ اتوبوس؛ پنجره هم فاصلهٔ میان عکاس و سوژه‌هاست و هم محل برخورد نگاه‌ها.

گله و همراهانش در دامنهٔ سنگی؛ مسیر حرکت، پیوند دامداری با شیب و امکانات محیط را پیش چشم می‌آورد.

مشت بالا و دستمال قرمز در میان جمعیت؛ بدن، پوشاک و حرکت دست در بیان جمعیِ فضای خیابان کنار هم قرار گرفته‌اند.

صف کامیون‌ها از پشت شیشهٔ اتوبوس؛ جابه‌جایی کالا و مسافر در یک مسیر، همراه با توقف و انتظار دیده می‌شود.

سه زن با روسری‌های سفید کنار دیوار سنگی؛ پوشاک و نحوهٔ استقرار بدن‌ها، جزئی از حضور روزمره در فضای عمومی است.

پسری با سینی نان روی سر؛ حمل خوراک با مهارت بدنی، بخشی از جریان روزمرهٔ نان در خیابان را نشان می‌دهد.

کار با چرخ خیاطی در حضور دو مرد دیگر؛ کارگاه فضایی برای تولید، مهارت دستی و هم‌نشینی است.

پر کردن بطری کنار شیر آبِ دیوار سنگی؛ ظرف، بدن و زیرساخت در عمل روزمرهٔ دسترسی به آب به هم می‌رسند.

دو مرد کنار الاغ سفید؛ تماس دست با حیوان، رابطهٔ انسان و حیوان باربر را در فضای شهری برجسته می‌کند.

مردی کنار الاغِ حامل کیسه‌ها؛ حمل بار با نیروی حیوانی در کنار حضور و هدایت انسان دیده می‌شود.

تسبیح میان دست‌ها روی میز؛ شیئی کوچک که حرکت انگشتان و ریتم مکث روزمره را در قاب نگه می‌دارد.

ورق بازی و سیگار در دست دو مردِ هم‌نشین؛ اشیای کوچک، بخشی از صورت مادیِ معاشرت و فراغت‌اند.

خانه‌ها در پای تپه‌ای با هلال، ستاره و نوشتهٔ بزرگ؛ منظر سکونت با نشانه‌های سیاسیِ نقش‌بسته بر زمین هم‌نشین شده است.

پرچم‌های ترکیه، قاب‌های خوشنویسی و کتاب‌ها در یک اتاق؛ نشانه‌های ملی، نوشتار و اشیای روزمره در یک فضای داخلی جمع شده‌اند.

دو مرد بر پلکانِ بنای حجاری‌شده؛ حرکت و مکث روزمرهٔ مردم در کنار جزئیات معماری قرار می‌گیرد.

پرترهٔ دختری مقابل سردر سنگی؛ حضور فردی و محیط ساخته‌شده در یک قاب به یکدیگر معنا می‌دهند.

پلکان سنگی در امتداد دیوار تا سردر؛ شکل مسیر، تجربهٔ بدنیِ بالا رفتن و دسترسی به بنا را سامان می‌دهد.

زنی پشت نردهٔ بالکن به پایین نگاه می‌کند؛ لبهٔ خانه به محل دیدن و ارتباط با فضای بیرون تبدیل شده است.

زنی نان بزرگی را با پارچه در دست گرفته است؛ بدن، ابزار ساده و خوراک در کار روزمرهٔ آماده‌سازی نان کنار هم‌اند.

دو دختر خندان در مسیر خاکی کنار خانه‌ها؛ بازی و معاشرت کودکان در فضاهای گذرِ محله جریان دارد.

طناب‌بازی چهار کودک با تپه‌ها در پس‌زمینه؛ فضایی باز با حرکت هماهنگ بدن‌ها به میدان بازی تبدیل شده است.

nhgg

گنبدهای سنگی در برابر تپه‌های دوردست؛ مصالح و فرم بنا با چشم‌انداز پیرامون در یک میدان دید قرار می‌گیرند.

طاق‌ها و گنبد از میان قاب چوبی قرمز دیده می‌شوند؛ آستانه و قاب، شیوهٔ دیدن و تجربه کردن بنا را شکل می‌دهند.

پسری کنار تنهٔ درخت در زمین سنگلاخ؛ حضور کودک، مقیاس انسانی و استفادهٔ روزمره از این محیط را آشکار می‌کند.

نهال‌های پراکنده در دامنه و سیم خاردار در پیش‌زمینه؛ کاشت، مرزبندی و دسترسی در یک منظر کنار هم دیده می‌شوند.

دو پسر نشسته کنار پارچه‌های تاخورده؛ فضای مغازه، کالا و حضور کودکان را در یک قاب روزمره گرد آورده است.

پسری بسته‌ای کوچک را به سوی پنجرهٔ اتوبوس گرفته است؛ شیء و نگاه، واسطهٔ برخورد کوتاه با مسافر و دوربین‌اند.

پرترهٔ زنی با روسری نقش‌دار؛ نحوهٔ بستن و لایه‌بندی پوشاک، بخشی از بازنمایی فردی در برابر دوربین است.

کودکی میان دو مردِ نشسته رو به دوربین؛ ژست گروهی، فاصلهٔ بدن‌ها و تفاوت نسل‌ها را در قاب آشکار می‌کند.

مردی با سربند و پوشش پشمی در برابر کوهستان؛ پوشاک، بدن و محیط در پرتره‌ای واحد کنار هم قرار گرفته‌اند.

مردی با عصا در مسیر خاکی؛ حرکت پیاده و ابزار تکیه‌گاه، شیوهٔ پیمودن فضای روزمره را نشان می‌دهند.

پخت نان در کنار آسیاب دستی و دیوارهای سنگی؛ ابزار، مهارت و فضای خانه در تولید خوراک به هم پیوند می‌خورند.

زنی در گذر باریکِ میان دیوارهای سنگی؛ پوشاک و حرکت بدن در نسبت با مقیاس کوچه دیده می‌شوند.

دره، دامنه‌ها و درختی در پیش‌زمینه؛ چشم‌اندازی برای توجه به مسیرها و امکانات محیطیِ زندگی در کوهستان.

سه کودک با اشیای کوچک روی زمین؛ فضای باز به محل بازی، گردآمدن و ساختن ارتباط میان کودکان تبدیل شده است.

چند نفر از پنجره‌های قوسی به بیرون نگاه می‌کنند؛ پنجره، مرز درون و بیرون و محل مشارکت در فضای کوچه است.

چهار مرد نشسته پای دیوارِ نوشته‌دار؛ کنارهٔ گذر به فضایی برای مکث و معاشرت تبدیل شده است.

آب‌نما و پیکره در میدان شهری؛ طراحی منظر و یادمان، چهرهٔ قابل‌دیدنِ فضای عمومی را شکل می‌دهند.

مردی در حال خرد کردن قند پشت پیشخوان؛ ابزار دستی و تکرار حرکت، مهارتِ آماده‌سازی کالای روزمره را نشان می‌دهند.

دو سوار بر حیوانات در جادهٔ کوهستانی؛ حرکت حیوانی در مسیر آسفالته، شیوه‌های متفاوت جابه‌جایی را کنار هم می‌گذارد.

پسری کنار ذرت‌ها و منقل در پیاده‌رو؛ آماده‌سازی خوراک در محل گذر، کار و رفت‌وآمد خیابانی را به هم متصل می‌کند.

چند نفر در آب زیر پل بازی می‌کنند؛ سازهٔ عبور و آبراه در استفادهٔ روزمره به فضای فراغت نیز تبدیل می‌شوند.

مردی نشسته کنار دیوار در حال نواختن ساز بادی؛ ساز، نفس و وضعیت بدن، وجه مادیِ اجرای موسیقی را نشان می‌دهند.

مردی با برش میوه کنار رودخانه؛ خوردن و استراحت در پیوند با حضور در فضای باز دیده می‌شود.

یادمان و گل‌کاری در مرکز میدان؛ نشانه‌گذاری و آراستن فضا، بخشی از سازمان‌دهی منظر شهری است.

زنی با لباس سفید و تور قرمز میان همراهان؛ پوشاک، دسته‌گل و گردآمدن جمع، نشانه‌های قابل‌مشاهدهٔ آیین عروسی‌اند.

رفت‌وآمد خودروها در بلوار روشن‌شدهٔ شبانه؛ روشنایی و زیرساخت، امکان استفاده از شهر را پس از تاریکی گسترش می‌دهند.

گروهی از زنان بر لبهٔ بام به بیرون نگاه می‌کنند؛ پشت‌بام جایگاهی برای دیدن و حضور در رخدادهای پیرامون شده است.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

افرادی با بارهای بزرگ بر پشت در دامنه حرکت می‌کنند؛ حمل کالا بر بدن، وزن کار و دشواری مسیر را آشکار می‌کند.

چند مرد در مسیر خاکی کنار دیوار؛ حرکت پیاده و اشیای همراه، بخشی از جابه‌جایی روزمره در این فضاست.

مردان کنار ردیف ظرف‌های حمل مایع در فضای باز؛ گردآوری و جابه‌جایی ظرف‌ها وجه مادیِ گردش کالا را نشان می‌دهد.

پرچم و حصار در امتداد مسیر عبور؛ نشانه‌های سیاسی و سامان‌دهی دسترسی در منظر روزمره کنار هم قرار گرفته‌اند.

دو کودک و یک دوچرخه در کنار دشت؛ وسیلهٔ حرکت، بازی و همراهی کودکان در یک قاب جمع شده‌اند.

فردی در آستانهٔ ورودی حجاری‌شده؛ گذر بدن از درگاه، مقیاس و جزئیات بنا را برجسته می‌کند.

حیاط و درخت از درون دهانهٔ سنگی دیده می‌شوند؛ آستانه، نسبت فضای محصور و فضای باز را در قاب تعریف می‌کند.

پرچم و حصار در امتداد مسیر عبور؛ نشانه‌های سیاسی و سامان‌دهی دسترسی در منظر روزمره کنار هم قرار گرفته‌اند.

چند مرد در مسیر خاکی کنار دیوار؛ حرکت پیاده و اشیای همراه، بخشی از جابه‌جایی روزمره در این فضاست.

گروهی از کودکان رو به دوربین در کوچه؛ کنار هم ایستادن و ژست گرفتن، بخشی از خودِ مواجههٔ عکاسانه است.

رودخانه در بستر درهٔ صخره‌ای؛ آبراه، هم عنصر محیطی و هم خطی برای فهم پیوند و فاصله میان مکان‌هاست.

دیواره‌های بلند دره در برابر آسمان؛ ناهمواری، مقیاس و مسیرهای ممکنِ حرکت در محیط را تعیین می‌کند.

مردی روزنامه می‌خواند و ابزار واکس‌زنی کنارش قرار دارد؛ مکث در کار و دسترسی به خبر در فضای خیابان هم‌زمان‌اند.

مردی کنار وسایل آماده‌سازی نوشیدنی در میان جمع؛ پیشخوان کوچک به نقطهٔ برخورد کار و معاشرت تبدیل شده است.

تابلویی با چند پرتره و نوشته در کنار خیابان؛ تصویر اشخاص و نشانه‌های سیاسی، حافظهٔ عمومی را در فضا نمایان می‌کنند.

فردی پرچم بزرگی را در کنار خودروها نگه داشته است؛ نماد سیاسی از طریق بدن و حرکت به فضای خیابان وارد می‌شود.

مردان پشت میزها، زیر پرتره‌های دیواری نشسته‌اند؛ فضای معاشرت روزمره با بازنمایی سیاسی هم‌نشین شده است.

سلاح‌های آویخته در کنار نمایشگر؛ چیدمان اشیا، حضور مادیِ ابزارهای خشونت را در این فضای داخلی ثبت می‌کند.

مأمور کنار ردیف خودروها در خیابان؛ کنترل رفت‌وآمد، بخشی از نظم قابل‌مشاهدهٔ فضای عمومی است.

مردی میان گوشت‌های آویختهٔ مغازه؛ کار قصابی و عرضهٔ خوراک در پیوند با بدن و فضای پیشخوان دیده می‌شود.

چند نفر کنار تسبیح‌ها و اشیای چیده‌شده روی زمین؛ عرضه و بررسی کالا با گفت‌وگو در فضای بازار همراه است.

دو مرد نزدیک دوربین و رهگذران در پس‌زمینه؛ پرترهٔ خیابانی از جریان رفت‌وآمد پیرامون جدا نیست.

مردان در پیش‌زمینه و زنان و کودک در حال گذر؛ مکث و حرکت، استفاده‌های هم‌زمان از یک فضای عمومی را نشان می‌دهند.

مردان نشسته و ایستاده کنار نرده؛ لبه‌های فضای عمومی، محل انتظار و معاشرت روزمره‌اند.

مردان کنار صندوق پست و نمای قوسی بنا؛ خدمات شهری، معماری و مکث‌های روزمره در یک نقطه جمع شده‌اند.

گفت‌وگو کنار پیشخوان خیابانی؛ حضور نزدیک بدن‌ها و کالاها، مقیاس چهره‌به‌چهرهٔ مبادله را نشان می‌دهد.

دو مرد کنار گاریِ حامل بار بزرگ؛ جابه‌جایی کالا به ابزار دستی و هماهنگی میان افراد وابسته است.

مرغ‌ها و جعبه‌های حمل در مغازه؛ نگهداری و عرضهٔ حیوان زنده، بخشی از زنجیرهٔ شهریِ تأمین خوراک است.

سرِ دام در پیشخوان قصابی و گوشت‌های آویخته درون مغازه؛ آماده‌سازی و عرضهٔ خوراک در مرز درون و بیرون دیده می‌شود.

دو مرد نزدیک به هم رو به دوربین؛ لبخند و ژست مشترک، پرتره را به ثبت یک مواجههٔ اجتماعی تبدیل کرده‌اند.

خیابان گل‌آلود میان خانه‌ها؛ وضعیت سطح مسیر، بخشی از شرایط مادیِ رفت‌وآمد روزمره است.

فردی زیر پتو کنار بخاری استراحت می‌کند؛ گرما، بستر و فضای محدود اتاق، وجه مادیِ آسایش روزمره را نشان می‌دهند.

کودکی با کلاه قرمز کنار دوچرخه به دوربین برمی‌گردد؛ رفت‌وآمد خیابانی و مواجههٔ عکاسانه برای لحظه‌ای به هم می‌رسند.

عروس و همراهانش در آستانهٔ مغازه؛ آرایش و پوشاک آیینی از فضای آماده‌سازی به فضای عمومی راه پیدا می‌کنند.

مردان و کودکان کنار اعلانِ تصویردار دیوار؛ خبر و یادکرد اشخاص در مسیر رفت‌وآمد روزمره عرضه می‌شود.

میوه‌های چیده و آویخته در دهانهٔ مغازه؛ رنگ و آرایش کالا، بخشی از شیوهٔ عرضه و جلب نگاه در بازار است.

مردان در دو ردیف روبه‌روی هم نشسته‌اند؛ نظم نشستن، شکل مشارکت در یک گردهمایی را قابل‌مشاهده می‌کند.

مردی کنار ردیف سنگ‌قبرها به دوردست اشاره می‌کند؛ گورستان علاوه بر مکان یادبود، فضایی برای روایت و نشان دادن است.

پیکرهٔ سفید میان ردیف سنگ‌قبرها؛ یادمان و نام‌های فردی در ساختن فضای یادآوری جمعی کنار هم قرار می‌گیرند.

دیوارِ نوشته‌دار و گیاهانِ محوطه؛ نوشتار در فضای باز، ردّی از نام‌گذاری و یادآوری در محیط روزمره است.

تابلوی مقررات در ورودی محوطه؛ متن و مانع فیزیکی، رفتار و دسترسی بازدیدکننده را سامان می‌دهند.

افرادی کنار نردبان و تابلوی انجمن قربانیان شیمیایی؛ نگهداری از مکان و نمایش عمومیِ نام انجمن در یک قاب دیده می‌شود.

تابلوی یادمان حلبچه در کنار مسیر؛ نام مکان، چشم‌انداز را به فضایی برای یادآوری عمومی پیوند می‌دهد.

دو نفر در نور چراغ نفتی نشسته‌اند؛ روشنایی محدود، چهره‌ها و مقیاس هم‌نشینی در فضای داخلی را شکل می‌دهد.

چراغ نفتی روشن در کنار یک سلاح؛ اشیای مربوط به روشنایی و خشونت در یک فضای داخلی هم‌زمان حضور دارند.

منبع نوری پرشدت در افق شب و چراغ‌های دوردست؛ روشنایی، بخش‌هایی از منظر را نمایان و بخش‌هایی را پنهان می‌کند.

پرترهٔ مردی در میان کالاهای بازار؛ چهرهٔ فرد از محیط مادیِ کار و رفت‌وآمد پیرامون جدا نشده است.

دو مرد با سیگار در دست نشسته‌اند؛ گفت‌وگو و مکث، از خلال ژست بدن و اشیای همراه قابل‌دیدن‌اند.

مردی در پیش‌زمینهٔ پیکرهٔ نشسته؛ پرترهٔ زنده و یادمان، دو صورت متفاوتِ حضور انسان در فضای شهر را کنار هم می‌گذارند.

خودروها و سرنشینان در خیابان شلوغ؛ پنجره‌های باز، ارتباط میان درون خودرو و فضای عمومی را ممکن کرده‌اند.

حمل قطعه‌ای چوبی در گذر بازار؛ کار با مصالح بزرگ، بدن و مسیر عبور دیگران را درگیر می‌کند.

دو مرد کنار برگ‌ها و مواد خشکِ عرضه‌شده روی زمین؛ کف و دیوار به عناصر سادهٔ سازمان‌دهی پیشخوان بازار تبدیل شده‌اند.

زنی فنجانی را به دهان کودک نزدیک می‌کند؛ مراقبت روزمره در هماهنگی دست، ظرف و بدن کودک دیده می‌شود.

مردی کنار سینی‌های دانهٔ انار؛ آماده‌سازی خوراک و مکث در کار، در لبهٔ محل عرضه هم‌زمان ثبت شده‌اند.

چند مرد کنار خوراکی‌های چیده‌شده در بازار؛ چشیدن، عرضه و معاشرت در فاصله‌ای نزدیک از هم رخ می‌دهند.

پیشخوان خوراک و نوشیدنی در گذر بازار؛ ظروف، دیگ و حضور مشتریان، سازمان مادیِ این محل گردآمدن را نشان می‌دهند.

مردی گاریِ حامل چوب را می‌کشد؛ نیروی بدنیِ حمل بار در برابر مقیاس بزرگ معماری بازار نمایان است.

پرتره‌های آویخته بر فراز گذر بازار؛ چهره‌های بازنمایی‌شده بخشی از منظر دیداریِ خرید و رفت‌وآمد شده‌اند.

دو مرد از داخل خودرو رو به دوربین؛ پنجرهٔ باز، فضای حرکت را برای لحظه‌ای به محل گفت‌وگو تبدیل می‌کند.

زنی از پنجرهٔ اتوبوس به بیرون نگاه می‌کند؛ قاب وسیلهٔ نقلیه، فاصلهٔ مسافر و ناظر بیرونی را تعیین می‌کند.

کودکی با دوچرخه، کیف و پرچم؛ وسایل شخصی و نماد عمومی در جابه‌جایی روزمره کنار هم قرار می‌گیرند.

شست‌وشوی گذر با شلنگ و جارو؛ نگهداری روزمره از محیط در مرز خانه و فضای عمومی انجام می‌شود.

زنی موهای کودک را مرتب می‌کند؛ مراقبت و آراستن در تماس نزدیک و حرکت هماهنگ دست‌ها شکل می‌گیرد.

مردی نان را در تنور می‌گذارد؛ شناخت گرما و حرکت دست، بخش بدنی و تجربیِ مهارت نانوایی است.

فروشنده و دو مراجعه‌کننده کنار ترازو و جعبه‌های کالا؛ وزن‌کردن و گفت‌وگو، مبادله را در مقیاس چهره‌به‌چهره سامان می‌دهند.

مردان کنار دیگ‌های خوراک در پیشخوان خیابانی؛ آماده‌سازی و خوردن در فضایی مشترک با رفت‌وآمد انجام می‌شود.

زنی کنار درخت دستش را رو به دوربین بالا آورده است؛ پاسخ بدنیِ سوژه، خودِ رابطهٔ عکاسانه را وارد تصویر می‌کند.

شاگردان دست‌هایشان را در کلاس بالا برده‌اند؛ تخته، میزها و نوبت‌گیری، شکل مشارکت در آموزش را سامان می‌دهند.

دو مرد کنار گل‌کاری نشسته‌اند؛ حاشیهٔ فضای سبز به محل مکث و گفت‌وگو تبدیل شده است.

سه نفر در اتاق و کنار بسترها گفت‌وگو می‌کنند؛ استفادهٔ مشترک از فضای داخلی، استراحت و معاشرت را در کنار هم قرار می‌دهد.

مردی با ظرف بزرگ کنار خودرو؛ جابه‌جایی مایعات و رسیدگی به وسیلهٔ نقلیه، کارهای پشتیبانِ حرکت روزمره‌اند.

مردی با ظرف‌ها در حاشیهٔ جاده؛ اشیای حمل و ذخیره، امکان عرضه و جابه‌جایی کالا در کنار مسیر را فراهم می‌کنند.

مردی میان پرچم‌های آویخته ایستاده است؛ پوشاک فردی و نمادهای عمومی در قاب پرتره هم‌نشین شده‌اند.

جمعی در خیابان و دستگاه ثبت در پیش‌زمینه؛ حضور ابزار مستندسازی، بخشی از موقعیتی است که عکس آن را ثبت می‌کند.

گروهی در کلاس رایانه رو به دوربین؛ آموزش در میان میزها، نمایشگرها و تجهیزات شنیداری سازمان یافته است.

نشانِ دو پرچم روی لباس؛ نمادهای سیاسی در قالب شیئی کوچک به پوشاک و بازنمایی فردی پیوند خورده‌اند.

چند نفر از میان قاب‌های سیاهِ پیش‌زمینه دیده می‌شوند؛ عناصر فضایی، نگاه را بخش‌بندی و فاصلهٔ ناظر با جمع را محسوس می‌کنند.

گردآمدن کنار خوراکِ پیشخوان در شب؛ روشنایی، کار و معاشرت، فضایی موقت برای توقف در مسیر ساخته‌اند.

فردی با لباس نظامی کنار تابلوی ورود به اقلیم کردستان عراق؛ کنترل عبور و معرفی رسمیِ مکان در یک نقطه جمع شده‌اند.

کودکان رو به دوربین در کوچهٔ برفی؛ ژست جمعی، همراهی و واکنش به حضور عکاس را در فضای محله ثبت می‌کند.

مردان کنار میزهای بازی؛ سطح میز و آرایش بدن‌ها، قواعد حضور و نوبت‌گیری در فراغت جمعی را قابل‌دیدن می‌کند.

مردی پشت دسته‌های اسکناس در بازار؛ پول در این پیشخوان، خود به موضوعِ عرضه و مبادله تبدیل شده است.

کودکان و بزرگسالان با دست‌های بالاآمده؛ هم‌زمانی ژست‌ها، صورت بدنیِ مشارکت در یک عمل جمعی را نشان می‌دهد.

زنان نشسته با دست‌های بالاآمده؛ حرکت دست و جهت نگاه، بخشی از بیان جمعیِ این گردهمایی است.

گردهمایی زنان در سالنی با نوشتار دیواری؛ پوشاک، چیدمان نشستن و متن، محیط مشارکت جمعی را شکل می‌دهند.

زنی خم‌شده در پیش‌زمینهٔ جمع زنان؛ تفاوت حالت بدن‌ها، ریتم و تنوع حضور در گردهمایی را نشان می‌دهد.

مردان کنار عصاها و ابزارهای چوبیِ عرضه‌شده؛ اشیای تکیه‌گاه و کار، در امتداد پیاده‌رو به نمایش درآمده‌اند.

خودروهای نظامی در خیابان شهری؛ حضور تجهیزات امنیتی در کنار مسیرهای معمول رفت‌وآمد ثبت شده است.

دو کودک بر گاریِ کشیده‌شده با حیوان؛ جابه‌جایی و همراهی کودکان در زیرساختی متکی بر نیروی حیوانی دیده می‌شود.

مینی‌بوس و زنی در کنار خیابان؛ حرکت خودرو و عبور پیاده، دو ریتم متفاوتِ استفاده از مسیر را نشان می‌دهند.

دو مرد با سربندهای متفاوت در حال روبه‌رو شدن؛ لباس و فاصلهٔ بدن‌ها، جزئی از صورت دیداریِ تعامل‌اند.

مردی با تسبیح رو به دوربین؛ شیء در دست و ژست ایستادن، بخشی از نحوهٔ حضور فرد در پرتره است.

زنانی با لباس‌های تیره و رنگی کنار ساختمان بانک؛ فضای خدمات شهری با مکث و رفت‌وآمد روزمره هم‌زمان استفاده می‌شود.

کودکی در میان کفش‌های عرضه‌شده در بازار؛ ارتفاع پیشخوان و انبوه کالا، مقیاس بدن کودک را در محیط مبادله برجسته می‌کنند.

مردی کنار جعبه‌های کالا روی زمین نشسته است؛ پیشخوانی ساده، گوشهٔ گذر را به فضای عرضه و انتظار تبدیل کرده است.

افراد در ورودی ساختمانی میان دو پرچم؛ آستانه با لباس رسمی، نماد و کنترل ورود نشانه‌گذاری شده است.

دو فرد مسلح با تجهیزات حفاظتی؛ لباس، پوشش چهره و ابزار، صورت دیداریِ حضور نظامی در فضای عمومی‌اند.

کودکان پیرامون دوربین جمع شده‌اند؛ دیدن تصویر و مشارکت در ثبت آن، بخشی از رابطهٔ میان عکاس و سوژه‌هاست.

کودکان کنار دیوار آجری در حال حرکت و بازی‌اند؛ حاشیهٔ گذر به فضایی برای تعامل و آزمودن حرکت تبدیل می‌شود.

مردان در امتداد پای دیوار نشسته‌اند؛ سایه، لبه و ارتفاع زمین، جایگاه‌های مکث و هم‌نشینی را شکل می‌دهند.

دو مرد کنار آب‌نما و بنای بزرگ؛ معاشرت روزمره در برابر معماریِ شاخص شهر جریان دارد.

سیخ‌های خوراک روی آتش و پنکه در کنار آن؛ ابزار برقی در خدمت تنظیم آتش و مهارت پخت قرار گرفته است.

آبشار باریک میان صخره و شاخه‌ها؛ آب و ناهمواری، امکانات و محدودیت‌های استفاده از این محیط را شکل می‌دهند.

کودکی کنار انباشت مواد و دودِ نزدیک زمین؛ حضور کودک و کیفیت محیطِ پیرامون در یک قاب روزمره دیده می‌شود.

کوهستان برفی در روشنایی کمِ افق؛ تغییر فصل و نور، چهرهٔ محیطِ حرکت و سکونت را دگرگون می‌کند.

زنی تکیه‌داده به دیوار در آفتاب؛ دیوار، سایه و پوشاک در شکل‌دادن به پرتره و مکث روزمره نقش دارند.

ارتفاعات پوشیده از برف و ساختمان‌های دوردست؛ سکونت و راه‌های دسترسی در نسبت با وضعیت فصلی محیط دیده می‌شوند.

افراد میان برفِ انباشته کنار ساختمان؛ حضور و حرکت بدن‌ها، مقیاس انسانیِ شرایط زمستانی را آشکار می‌کند.

دو پسر خندان با کوه‌های برفی در پس‌زمینه؛ همراهی و ژست مشترک، محیط سرد را به زمینهٔ یک مواجههٔ صمیمانه تبدیل کرده است.

مردان گردِ صفحهٔ بازی روی زمین؛ فراغت جمعی با حلقهٔ بدن‌ها، نوبت و حرکت دست‌ها سازمان یافته است.

کودکان در کوچهٔ آفتابی و خیس؛ بازی و رفت‌وآمد در همان فضاهایی رخ می‌دهد که زندگی محله از آن‌ها می‌گذرد.

مردان در ردیف‌های یک گردهمایی نشسته‌اند؛ جهت نگاه و نظم صندلی‌ها، ساختار حضور جمعی را قابل‌دیدن می‌کند.

کودکی مشغول خواندن کتاب روی فرش؛ متن چاپی و وضعیت بدن، فضای خانه را به محل یادگیری تبدیل می‌کنند.

کودکی روی فرش می‌نویسد و دیگران کنارش نشسته‌اند؛ یادگیری در میان وسایل و روابط روزمرهٔ فضای داخلی جریان دارد.

فردی مسلح مقابل ساختمان و تابلوها؛ حضور امنیتی در کنار زیرساخت اداری و مسیرهای شهری ثبت شده است.

مردی با پوشاک چندلایه و سلاح کنار تصویر بزرگ؛ بدن، اشیا و بازنمایی در ساختن چهرهٔ عمومیِ این موقعیت شریک‌اند.

سه مرد مقابل دیوار سنگی برای عکس ایستاده‌اند؛ چیدمان بدن‌ها و پوشاک، صورت مادیِ پرترهٔ گروهی را شکل می‌دهد.

کفش‌های نمدی کنار دیوار؛ جنس، بست و فرسودگیِ اشیا، ردّ استفادهٔ روزمره را نگه می‌دارند.

درگاه سنگی با نقش خورشید؛ نماد و معماری، آستانه را از مسیر عادیِ عبور متمایز می‌کنند.

مردی در فضای سنگی و کم‌نور ایستاده است؛ پوشاک، نور و جای‌گیری بدن، نحوهٔ حضور در این محیط را قاب می‌گیرند.

پارچه‌های گره‌خورده بر شاخه‌ها؛ این پیوندهای کوچک، ردهای مادیِ حضور و کنشِ مراجعه‌کنندگان را بر محیط باقی گذاشته‌اند.

آماده‌سازی گوشت در فضای سنگی؛ کار با خوراک و ابزار، در بستری از مصالح و شرایط خاصِ محیط انجام می‌شود.

مردی پابرهنه کنار جایگاه‌های شعله؛ حرکت دست و بدن در رسیدگی به آتش، وجه عملیِ استفاده از این فضاست.

شعله در فرورفتگی دیوار و رهگذری در پس‌زمینه؛ نور و آثار دود، استفادهٔ تکرارشونده از جایگاه را ثبت کرده‌اند.

فردی با ظرفِ آتش چند شعله را روشن می‌کند؛ توالی حرکت دست، رسیدگی به آتش را به کنشی بدنی و دقیق تبدیل می‌کند.

شعله‌ای در پیش‌زمینهٔ بام‌های مخروطی؛ آتش، معماری و دامنهٔ پیرامون در یک چشم‌انداز به هم پیوند خورده‌اند.

فردی در برابر آستانه سر بر زمین گذاشته است؛ حالت بدن و جایگاه درگاه، اهمیت نمادینِ ورود را نمایان می‌کنند.

پرترهٔ کودک در پیش‌زمینهٔ جمعی در اتاق؛ نگاه مستقیم او، حضور عکاس را به بخشی از صحنه تبدیل می‌کند.

دو مرد در حال عبور از خیابان؛ پوشاک و فاصلهٔ میان بدن‌ها، جزئی از ریتم روزمرهٔ حرکت در شهرند.

زنی کنار پارچهٔ نوشته‌دار در فضای گردهمایی؛ نوشتار، رنگ و پوشاک در صورت دیداریِ این حضور کنار هم قرار دارند.

مردی کنار آتش نشسته است؛ گرما و دود، جای‌گیری بدن و استفاده از فضای پیرامون را شکل می‌دهند.

دیواره‌های بلند دره در برابر آسمان؛ ناهمواری، مقیاس و مسیرهای ممکنِ حرکت در محیط را تعیین می‌کند.

دو زن کنار دیوار آجری مکث کرده‌اند؛ لبهٔ بنا به فضایی برای همراهی و گفت‌وگو تبدیل شده است.

حمل بار در کوچهٔ باریک و سنگ‌فرش؛ عرض گذر و شیوهٔ جابه‌جایی، حرکت بدن را با بافت ساخته‌شده هماهنگ می‌کنند.

افرادی زیر طاق‌ها روی زیرانداز استراحت می‌کنند؛ فضای معماری علاوه بر عبور، برای مکث و آسودن نیز به کار می‌رود.

زنی کنار کالسکهٔ دو کودک و ظرف سکه؛ مراقبت، اشیای همراه و حضور در فضای عمومی در یک قاب کنار هم‌اند.

ردّ حرکت شناور روی آب؛ مسیر سفر با اثری موقت بر سطح دریا قابل‌دیدن شده است.

ظرف آب در سایهٔ درخت کنار دیوار و درگاه؛ اشیای ساده در سازمان روزمرهٔ استفاده از محیط نقش دارند.

درخت، ظرف آب و دیوارِ گذر؛ سایه و امکان مکث، کیفیت حضور پیاده در این فضا را شکل می‌دهند.

مردی کنار گاری آبی نشسته است؛ ابزار حمل بار در زمان توقف نیز بخشی از فضای استراحت فرد می‌شود.

دو نفر در کنار درِ آبی و میان کالاها؛ آستانهٔ مغازه به محل نشستن، گفت‌وگو و عرضه تبدیل شده است.

پسری دسته‌های گل را کنار پنجرهٔ خودرو گرفته است؛ عطر، رنگ و حرکت دست، برخورد کوتاه در مسیر را شکل می‌دهند.

دو پسر در سایه و برابر بافت خشتی؛ چهره‌ها و محیط ساخته‌شده، مقیاس فردی و مکانیِ پرتره را کنار هم می‌گذارند.

مردی میوه را در ظرف روی ترازو می‌گذارد؛ اندازه‌گیری، جزئی از کار روزمره و تنظیم مبادله در بازار است.

دو مرد کنار حیوان باربر و گاری در بازار؛ نیروی حیوانی، کالا و معاشرت در یک فضای کاری مشترک دیده می‌شوند.

سنگِ نشان فاصله تا مراکش در کنار جاده؛ عدد و نام مکان، سفر را به مسیری خوانا و اندازه‌پذیر تبدیل می‌کنند.

نور کم‌ارتفاع خورشید بر دیوارهای خشتی؛ مصالح و جهت نور، تجربهٔ دیداری و حرارتیِ فضای سکونت را شکل می‌دهند.

الاغی در گذر کنار دیوار خشتی؛ حیوان باربر در مقیاس و مسیرهای بافت ساخته‌شده حضور دارد.

جمعیت، دود و روشنایی در میدان شبانه؛ بازار و معاشرت، فضای شهر را پس از تاریکی به کار می‌گیرند.

قوری، لیوان‌ها و نعناع روی میزِ کنار گذر؛ آماده‌سازی چای، اشیای کوچک را به واسطهٔ مکث و هم‌نشینی تبدیل می‌کند.

دو نفر در حال گفت‌وگو کنار دیوار ساحلی؛ لبهٔ دریا هم مرز محیط و هم محل دیدار و مکث است.

دو رهگذر کنار دیوار و نخل‌ها؛ تفاوت پوشاک در جریان عادیِ استفاده از یک فضای شهری دیده می‌شود.

رفت‌وآمد مقابل طاق‌ها و برج؛ بنای شاخص و کسب‌وکارهای کنار آن، پس‌زمینهٔ زندگی جاریِ میدان‌اند.

ستون‌ها، طاق‌ها و نقش‌های ظریفِ معماری؛ کارِ انباشته در جزئیات بنا، سطح و مسیر نگاه را شکل می‌دهد.

حیاطِ چندطبقه با حوض و طاق‌ها؛ مرکز و پیرامون، مسیرهای دید و حرکت را در فضای معماری سازمان می‌دهند.

فردی با چوب هاکی مقابل نمایشگر بازی؛ مهارت بدنی و شبیه‌سازی دیجیتال، تجربه‌ای از ورزش در فضای سرپوشیده ساخته‌اند.

پیکره در برابر سازهٔ فلزی پل؛ یادمان و فناوری عبور، دو لایه از بازنماییِ شهر را کنار هم قرار می‌دهند.

آبشار و پوشش درختی با حضور بازدیدکنندگان در دوردست؛ منظر طبیعی در مقیاس تماشا و حضور انسانی دیده می‌شود.

پیشخوانِ نوشیدنی و افراد نشسته در نور رنگی؛ طراحی، خدمات و معاشرت، محیط فراغت شبانه را شکل می‌دهند.

ظروفِ پس از غذا و اسکناس‌های روی میز؛ خوردن و پرداخت، دو بخش پیوسته از رابطهٔ خدماتی در محل پذیرایی‌اند.

ساختمان‌های بلند از میان شاخه‌ها؛ عناصر کاشته‌شده و تراکم ساخته‌شده در تجربهٔ دیداریِ شهر هم‌زمان حضور دارند.

نمای ساختمان، پرچم و پیکرهٔ شهری؛ معماری، هنر عمومی و نشانه‌های رسمی، محیط حرکت را نشانه‌گذاری می‌کنند.

آمریکا شمالی

بنای گنبددار در روشنایی شب؛ نورپردازی، ساختمان را از زمینهٔ تاریک جدا و به نقطهٔ توجه تبدیل کرده است.

تابلوی سیارِ خدمات ماساژ در کنار خیابان؛ تبلیغ، بدن و خدمات را به زبان تجاریِ فضای عمومی وارد می‌کند.

میزِ مشخص‌شده برای مهمانان خارجی در سالن؛ نوشتار و چیدمان، نقش‌ها و جایگاه‌های حضور در رخداد را تفکیک می‌کنند.

فردی پشت پیشخوانِ محل پذیرایی نشسته است؛ صندلی، نور و فاصلهٔ بدن با پیشخوان، صورت مادیِ مکث را می‌سازند.

نور غروب در امتداد خیابان؛ جهتِ محور شهری، تجربهٔ روزمرهٔ نور و حرکت را قاب می‌گیرد.

اتوبوس زرد کنار ساختمان‌های بلند؛ حمل‌ونقل گروهی در مقیاسِ متراکم و عمودیِ شهر دیده می‌شود.

ساختمان‌های شیشه‌ای و پنجره‌های روشن در شب؛ شبکهٔ نور، حضور و استفاده از فضاهای داخلی را از بیرون نمایان می‌کند.

کامیونِ حامل قفس‌های طیور؛ جابه‌جایی انبوه حیوانات، بخشی از زیرساخت تأمین خوراک در مسیرهای شهری است.

جویبار میان تنه‌ها و درختان؛ جریان آب و موادِ انباشته در بستر، پویاییِ محیط را در مقیاسی نزدیک نشان می‌دهند.

آبگیر و درختان با رنگ‌های پاییزی؛ تغییر فصل، کیفیت دیدن و استفاده از فضای سبز را دگرگون می‌کند.

رودخانه و آبشار میان پوشش سبز؛ مسیر آب، پیوستگیِ اجزای این چشم‌انداز را شکل می‌دهد.

ردیف درختانِ باغ و میوه‌های روی زمین؛ نظم کاشت و محصول، اثرِ کار و بهره‌برداری انسانی از زمین را آشکار می‌کنند.

صفحهٔ شطرنج مقابل منظرهٔ سبز؛ بازیِ فکری و تماشای محیط، دو شیوهٔ هم‌زمانِ گذراندن فراغت‌اند.

حیاطِ چندطبقه با حوض و طاق‌ها؛ مرکز و پیرامون، مسیرهای دید و حرکت را در فضای معماری سازمان می‌دهند.

کودکان با کلاه‌های نمایشی، بادکنک و سازِ اسباب‌بازی؛ نقش‌گرفتن و بازی، بخشی از مشارکت در جشن است.